Sürekli EntegrasyonvsSürekli Teslimat

Sürekli entegrasyon (CI), küçük değişiklikleri en az günde bir kez paylaşılan ana branch'e birleştirme ve her birleştirmeyi otomatik bir derleme ve test çalıştırmasıyla denetleme pratiğidir. Sürekli teslimat (CD) ise CI'ın bittiği yerden devralır: testleri geçen her değişiklik, staging ortamları ve ek testlerle otomatik bir dağıtım hattında (deployment pipeline) ilerlemeye devam eder; böylece yazılım her an canlı ortama çıkarılabilir.

Asıl fark, her birinin yanıtladığı sorudadır. CI, birleşen kodun hâlâ çalışıp çalışmadığını sorar ve ana branch'te doğrulanmış kodla, ideal olarak bir push'tan sonraki yaklaşık on dakika içinde biter. CD ise o kodun güvenle yayına girip giremeyeceğini sorar ve tek bir rutin adımla yayınlanabilecek, test edilmiş bir çıktıyla, örneğin bir konteyner imajıyla biter.

CD harfleri sürekli dağıtım (continuous deployment) anlamına da gelir; o da bir adım daha ileri gidip elle verilen onayı kaldırır: pipeline'ı geçen her değişiklik otomatik olarak, çoğu zaman günde birçok kez canlıya çıkar. Sürekli teslimatta ne zaman yayınlanacağına bir kişi karar verir; sürekli dağıtımda kararı pipeline verir. Bunun için çok güvenilir bir test takımı, iyi bir izleme ve canary dağıtımları, otomatik geri almalar ve feature flag'ler gibi güvenlik ağları gerekir.

İkisi birbirinin alternatifi değil, tek bir hattın aşamalarıdır; bu yüzden birlikte CI/CD diye yazılırlar: CD, CI'ın üzerine kurulur ve CI olmadan teslim edilecek güvenilir bir şey yoktur. Sık yapılan bir yanlış, bir CI aracına sahip olmanın CI yapmak demek olduğunu düşünmektir; oysa haftalarca yaşayan feature branch'lerde build çalıştırmak, küçük değişiklikleri sık sık entegre etme amacını ıskalar. Bir diğeri, sürekli teslimatın durmadan yayın yapmak demek olduğu düşüncesidir: aslında her an yayın yapabilmek demektir; zamanlama ise bir iş kararı olarak kalabilir.