HTTP/2vsHTTP/3

HTTP/2 ve HTTP/3 aynı protokolün iki sürümüdür: metotlar, durum kodları, başlıklar ve URL'ler aynıdır; bir fetch çağrısı gibi uygulama kodu da ikisinde aynı çalışır. 2015'te standartlaşan HTTP/2, bir bağlantının istekleri tek tek değil, ikili çerçeveler hâlinde aynı anda taşımasını sağladı. 2022'de RFC 9114 olarak yayımlanan HTTP/3 bu modeli korur, ama alttaki taşıma katmanını değiştirir: üzerinde TLS olan TCP yerine, TLS 1.3'ün yerleşik olduğu ve UDP üzerine kurulu bir protokol olan QUIC ile çalışır.

Bu değişiklik TCP'deki bir sınırdan doğar. TCP baytları kesinlikle sırasıyla teslim eder; bu yüzden tek bir paket kaybolduğunda, verisi çoktan gelmiş olanlar dahil bağlantıdaki her HTTP/2 akışı yeniden gönderimi bekler. QUIC her akışı bağımsız olarak teslim eder, bu yüzden kaybolan bir paket yalnızca ait olduğu dosyayı geciktirir. QUIC ayrıca bağlantıyı iki ya da üç yerine tek bir gidiş-dönüşte kurar, geri dönen bir ziyaretçinin isteğini daha ilk pakette göndermesine izin verir ve bir telefon Wi-Fi'dan mobil veriye geçtiğinde indirmeyi sürdürür.

Pratikte ikisi birlikte çalışır. Tarayıcı önce HTTP/2 ya da HTTP/1.1 ile bağlanır, sunucunun HTTP/3 desteklediğini bir Alt-Svc başlığından ya da DNS'teki bir HTTPS kaydından öğrenir ve sonraki istekler için geçiş yapar; ağ UDP'yi engelliyorsa TCP'ye geri döner. Bütün büyük tarayıcılar ve CDN'ler ikisini de destekler; bu yüzden HTTP/3'ü açmak genellikle sunucuda ya da CDN'de bir yapılandırma değişikliğidir, HTTP/2 de yedek olarak kalır.

Sık yapılan bir yanlış, HTTP/3'ün her siteyi gözle görülür biçimde hızlandırdığını düşünmektir. Hızlı ve kararlı bağlantılarda fark çoğu zaman küçüktür; kazanç mobil ağlarda, paket kaybı yaşanan ağlarda ve ilk ziyaretlerde ortaya çıkar. Bir diğer yanlış, UDP kullandığı için HTTP/3'ün daha az güvenli olduğunu sanmaktır: QUIC'te şifreleme zorunludur ve her paketin meta verisinin, TCP üzerindeki TLS'e göre daha büyük bir kısmı şifrelenir.