File Descriptor

Bir process Unix benzeri bir sistemde bir dosya açtığında kernel, file descriptor denen küçük, negatif olmayan bir tamsayı döndürür. Process bu numarayı sonraki read, write ve close gibi system call'lara iletir. Aynı mekanizma sıradan dosyalardan çok daha fazlasını kapsar: pipe'lar, ağ socket'leri, terminaller ve aygıtların hepsine, her şeyin bir dosya olduğu Unix fikrine uygun olarak, file descriptor'lar üzerinden erişilir.

Her process'in kernel içinde bir file descriptor tablosu vardır ve tanıtıcı bu tabloya bir indekstir. Geleneksel olarak 0 standart girdi, 1 standart çıktı ve 2 standart hatadır; her yeni açılış en düşük boş numarayı alır. Alt process'ler üst process'lerinin tanıtıcılarını miras alır; shell yönlendirmesi ve pipe'lar bu şekilde çalışır: 2>&1, 2 numaralı tanıtıcıyı 1 numaralı tanıtıcının işaret ettiği yere işaret ettir demektir. Her process'in ayrıca açık tanıtıcılar için bir sınırı vardır, çoğu zaman varsayılan olarak 1.024; bu yüzden yoğun sunucular bunu yükseltir ve dosyaları kapatmayı unutan kod eninde sonunda Too many open files hatasıyla başarısız olur.

File descriptor bir vestiyer bileti gibidir. Paltonuzu verirsiniz, kernel dosyayı açar ve numaralı bir bilet alırsınız; paltoyu kullanmak istediğinizde bileti gösterirsiniz. Numaranın kendi process'inizin dışında bir anlamı yoktur; tıpkı biletinizin başka bir mekânda işe yaramaması gibi.

File descriptor çoğu zaman dosya adıyla karıştırılır. Yol (path) diskteki bir dosyayı adlandırır; tanıtıcı ise onun bir process içindeki açık bir örneğine başvurur. Bu yüzden aynı dosyayı açan iki process ayrı, hatta aynı numaraya sahip olabilen tanıtıcılar alır. Windows, handle denen benzer bir kavram kullanır. C'de standart kütüphaneden gelen bir FILE* akışı, bir file descriptor'ın etrafındaki tamponlu bir sarmalayıcıdır ve socket, bir tanıtıcının işaret edebileceği kaynak türlerinden biridir.