Yarn

Yarn, Facebook'ta geliştirildi ve npm kurulumlarının yavaş olduğu, farklı makinelerde farklı sonuç verebildiği bir dönemde, 2016'da yayımlandı. Aynı package.json dosyasını okur ve paketleri aynı npm deposundan indirir; ama npm'in sonradan benimsediği fikirleri o getirdi: her paketin tam sürümünü sabitleyen bir lockfile, yani yarn.lock, ve tek bir depoda birden çok paketi yönetmek için workspace'ler. Ayrıca indirdiği paketleri bir önbellekte tutar; böylece tekrarlanan kurulumlar çevrimdışı da çalışabilir.

Bugün Yarn'ın iki kolu var. Artık Yarn Classic denen Yarn 1, node_modules klasörüyle npm'e çok benzer çalışır ve yalnızca ara sıra düzeltme alır. Sürüm 2 ve sonrası olan, Berry lakaplı modern Yarn ise baştan yazılmıştır ve varsayılan kurulum yöntemi Plug'n'Play'dir (PnP): binlerce dosyayı node_modules içine kopyalamak yerine, her paketin Yarn'ın önbelleğinde nerede durduğunu Node.js'e söyleyen tek bir .pnp.cjs dosyası yazar. Araçları gerçek bir node_modules klasörü bekleyen projeler .yarnrc.yml içinde nodeLinker: node-modules ayarını kullanabilir.

Günlük komutlar npm'inkilerden biraz farklıdır: tek başına yarn her şeyi kurar, yarn add react bir bağımlılık ekler, yarn test ise bir script'i run sözcüğü olmadan çalıştırır. Modern Yarn'ın sürümü her projede package.json içindeki packageManager alanıyla sabitlenir ve genellikle Corepack ile kurulur. Corepack, sürüm 25'e kadar Node.js ile birlikte gelen küçük bir yardımcı araçtır ve artık npm install -g corepack ile ayrıca kurulur.

Sık yapılan bir hata, Yarn'ı ayrı bir ekosistem sanmaktır. Öyle değildir: paketler aynı depodan gelir ve npm ile yayımlanmış bir kütüphane Yarn ile sorunsuz kurulur. Farklı olan istemcidir: komutları, lockfile biçimi, paketleri diske nasıl yerleştirdiği ve ne kadar hızlı kurduğu. npm o zamandan beri lockfile ve workspace konusunda arayı kapattı; bu yüzden seçim çoğunlukla çalışma alışkanlığına bağlıdır ve bir proje tek bir araçta kalıp yalnızca onun lockfile'ını commit etmelidir.