SDLC

Yöntemi ne olursa olsun her yazılım aynı türden işlerden geçer. Planlama neyin ve neden geliştirileceğine karar verir; gereksinimler ne yapması gerektiğini anlatır; tasarım nasıl yapılacağına karar verir; gerçekleştirim (implementation) kodu yazar; test onu kontrol eder; dağıtım onu kullanıcılara sunar; bakım da kullanımda olduğu sürece hataları düzeltir, bağımlılıkları günceller ve özellik ekler; bu da genellikle en uzun aşamadır.

SDLC modelleri bu aşamaları düzenleme biçimlerinde ayrışır. Şelale (waterfall) modeli onları bir kez, sırayla çalıştırır. V modeli her tasarım aşamasını eşleşen bir test aşamasıyla eşler. Yinelemeli (iterative) ve spiral modeller döngüyü turlar hâlinde tekrarlayarak riski adım adım azaltır. Scrum gibi çevik yöntemler bütün aşamalardan birkaç haftalık kısa yinelemelerde geçer ve her seferinde çalışan yazılım teslim eder; DevOps da döngüyü sürekli teslimata ve operasyona uzatır.

Kuruluşlar işi öngörülebilir ve denetlenebilir kılmak için SDLC'yi resmîleştirir: gereksinimleri kim onaylar, yayından önce hangi incelemeler yapılır, değişiklikler nasıl izlenir. Güvenli SDLC (secure SDLC) her aşamaya güvenlik faaliyetleri ekler: tasarım sırasında tehdit modelleme, gerçekleştirim sırasında statik analiz, yayından önce sızma testi ve bakım sırasında yama.

Sık yapılan bir yanlış, SDLC'nin şelale modelinin başka bir adı olduğunu düşünmektir. Aşamaların kendisini anlatır; her yaklaşım bunları bir biçimde kapsar; modeller yalnızca sıralarında, büyüklüklerinde ve ne sıklıkla tekrarlandıklarında ayrışır. Bir model seçmek, süreci projenin riskine, belirsizliğine ve geri bildirim ihtiyacına uydurmakla ilgilidir.